این دیوار نوشته با بقیه ی دیوار نوشته هایی که بودند و زیر هجمه ی حمله تبلیغات ناپدید شدند و یا به بهانه زیبا سازی شهر،شهرداری جای آن ها را به نقاشی هایی از گل و بلبل داد و یا آن هایی که هستند و ما گه گاه بی توجه روی آن ها با اسپری،ذغال یا... به هنر نمایی مشغول می شویم،فرق دارد و آن اینکه با دستانی توفیق ظهور یافته که به نزد همان ها که در آن چهره شان نقش بسته است شتافته اند.نام این شهید بزرگ را خاطرم نیست و به زودی خواهم نوشت آن را،"اسم او یعقوب توانایی است" .آنچه که باید بدان توجه داشت این است که آن ها به قول خودشان«رفتند تا خط امام بماند» و در انجام رسالتشان موفق بودند،و اکنون ما مانده ایم و خط امام.

اینکه چه بر سر خط امام آورده ایم و می آوریم بماند برای بعد،فقط همان که در بدون شرح نوشته بودند،کافی که؛"وعده گاه حزب الله،صحن اباعبد الله" و آن جمله ی امام روح الله که؛"راه قدس از کربلا می گذرد" و ما چه می گوییم و چه بر زبان نسل جوانمان جاری است...

حداقل کاری که نهاد های فرهنگی ما می توانستند در حق شهدا انجام دهند،به جای آن همه یادمان گرفتن و هزینه کردن و تبدیل کردن شهدا و راه امام راحلمان به کلیشه هایی تکراری ،حفظ همین دیوار نوشته های به جا مانده،با دل و جان بود.

چه می شد که مرا در دبستان،راهنمایی،دبیرستان و حالا هم که دانشگاه،به جای نمایشگاه صنایع کشاورزی و گل و گیاه،به جای اردوی کنار صندل،به جای راهپیمایی هایی با زور نمره انضباط،به جای گوش دادن به سخنرانی های دکتر رائفی و ده ها کس دیگر،به اردوی چند ساعته ای در سطح شهر می بردند تا شلمچه را در شهر خود احساس می کردم.

چنین نوشته هایی که اکنون حکم یک تاریخ را دارند اگر در کشور دیگری باشند با جان از آن ها محافظت می کنند و چنان نسل های بعدی شان را با آن ها آشنا می دارند که تا ابد متعهد به آرمان شهدایشان باشند. و مسئولین فرهنگی و نهاد های مسئول ما باید یادمان ولایت بسازند.